Por favor...

I have lost count of you. And I am sorry if I tried you all to fill the emptiness inside me. I have been bad and naughty and proud for the past few months and I have been seeing a lot of you. From students to doctors to night crawlers, I was desperate.

There is a little confession I want to make. Beneath the horny episodes we shared, I was in secret finding a someone among you whom I can share the carnal, the mundane, and the sacred memories. I know it was not the most appropriate way to find him but what, I have used up all my creative ways.

I admit the sins of pride, anger, and envy. When my ex left me, I swore to my self that I will be a better person so that should I decide to love again, I am a better version, someone who values sacrifice and patience and gratitude. But it turned out sweeping declarations are the hardest to fulfill. I have not been better nor learned as I promised.

The truth is I liked and loved you all, only too little. Because I have too little to give in the first place. I have plenty of lust but like a joint of fresh weed, it fades after a seemingly beautiful ecstasy. I loved and liked you all.

Friends used to think of me as that smart boy who can separate what is right from what is easy. I can't even distinguish blue from violet. I must have fooled them.

It's getting cold again and loneliness is starting to embrace me from the back. I may add someone to your number or get back to any of you. Or someone reading this might actually help me and take away my madness.

E,

Nine words.

When people leave, alone we are not for long.

The good about training is that we start all over again. After sudden turn of events that we have no control of, I learned that, from observing my co-trainees' resentment and reactions, there are two types of person who are in the stage of "moving on".

There are the loud people. They are the ones who, in order to cope with loss and regret, resort to ranting and remembering. They keep on reminiscing the old times, the good happy ones. They repeat the words and the scripts they have remembered by heart and succumb to the nostalgia it brings. These people move on fast because after letting go of personal hatred to public, they brave to take the next phase. It's more like when the wounded washes his wound in the sea.

And there are those who move on in silence. They resent of course but they deem it unnecessary for the world to know how broken they are. No Facebook shoutout, no bitter GMs. They just sit in the recovery room, patiently waiting for the body to heal itself. They said these people move on after so long. But I think not. These are the people who already accepted change and have made themselves ready for another phase of what ever is next.

Hearts don't break even. Some may take a short time to find love or another interest while some may take moving on to the grave. We aren't made to be same in that area I suppose, in that "moving on" thing. So whenever we lose control of things after a sudden event of letting go, one thing is for sure: Moving on is, deeply necessary.

It's the second day of the training and I do not hear any ranting in the training room or sulking in one corner anymore. Everyone participated in the charades. I guess call center agents are trained to encounter loss and transition in fast pace. I think that is one good thing I can be thankful for.

The song tells it quite perfectly: Where do broken hearts go? Can they find their way home?

There are those who work all day. Those who dream all day. And those who spend an hour dreaming before setting to work to fulfill those dreams. Go into the third category because there’s virtually no competition.

-after Jeg

Don't surrender your loneliness
So quickly.
Let it cut more deep.
Let it ferment and season you
As few human
Or even divine ingredients can.

Something missing in my heart tonight
Has made my eyes so soft,
My voice
So tender,
My need of God
Absolutely
Clear.
(from an ancient Persian poet, Hafiz)

Don't run from loneliness. Don't see it as your enemy. Don't look for another person to cure your loneliness.  See loneliness as a privileged avenue to depth and empathy. 

-Ron Rolheiser, OMI , The Lesson Within Loneliness

Dahil sa pagbaba ng tabing,
ang unang naghihilamos ay ang maraming kolorete't ponda.

Hanggang dito na lamang at maraming salamat.

Tahimik
nagmamadali
ang puta
sa pagtitipa ng sagot
upang ipambayad
ng matrikula,
kuryente at tubig
bago sumapit ang
alas dose.

Kinabukasan
ay sasapalaran
sa baluktot
na dila ng dayuhan
upang sa martes
at sa susunod pang
mga araw
sya ay mabuhay.

Bitbit
mga pangarap.

Pagbabalik at pagsisimulang mag-muli. Ito ang aking pagyakap sa langit.

Maraming naging dahilan kung bakit inabot ng halos isang taon ang pagtigil ko sa pag-aaral pero hindi yun naging hadlang para matutunan ko ang mga prinsipyo at aral ng buhay. Sabi nga ng isang manunulat, lahat tayo enrolled ngayon sa isang university, maraming subject na mahirap, pero dahil libre, ikaw ang talo kung nag-drop ka. Sa maraming araw na ang tanging dahilan ng pagbangon ko ay ang pumasok sa opisinang sinusustentuhan ang mga pangangailangang hindi maubos-ubos, sa mga panahong kailangan kong isakripisyo ang pagpapahinga at pagtulog para sa mga isinumpang tungkulin bilang youth leader sa simbahan, sa mga minutong pinapalipas ko sa ilang stik ng yosi hanggang sa mga pagkakataong tanging mga bote ng alak ang nakakaintindi sa aking mga katahimikan. Namarkahan na nga akong nagsayang ng panahon ng marami. Kibit balikat. Walang dapat magsabi kung ano ang dapat at di dapat sa pagkakaroon ng mabuting pamumuhay dahil nauubos man ay hindi naman talaga nasasayang ang oras. Hindi ako nanghihinayang sa mga panahong wala ako sa skwela. Marami akong natutunan sa buhay.

Hindi ko kaylanman tinanong ang sarili ko kung handa na ba talaga akong bumaik sa pamantasan sa kabila ng mga responsibilidad ko bilang isang kuya pero ito ako, ang parehong estudyante sa ilalim ng panibagong student number. Palihim ang mga hakbang ko upang makapag-apply muli liban sa iilang taong lubos ang pagtitiwala ko. Madalas kasi, ang mga planong na binobroadcast ko ay hindi nasasakatuparan. Ito yata ang pinakawirdong aral na natutunan ko, ang matutunang isorpresa ang sarili.

Malaking gulo ang pinasok ko sa muling pag-aaral sa pamantasan. Ang pagganap ko ng tungkulin bilang pangalawang ama, uring manggagawa, estudyante ang mga bagay na haharapin ko sa mga susunod na panahon. Maiintindihan naman siguro ng Dyos ang dahilan kung bakit ko bibitawan ang Youth Ministry. Sa maraming bolang binabalanse ko sa ere, ang tanggapin ang katotohanang hindi ko kayang pagsabayin ang lahat ay isang hamon. Maiintindihan ako ng Dyos sa mga desisyon ko at kung magkamali man ako ng hakbang ay malaki ang pag-asa kong patatawarin nya ako. Trabaho nyang patawarin ako. Tayo.

Kahapon ay hinain ko na ang sapilitang resignation letter sa opisina ng parokya. Sulat kamay at walang porma, iniwan ko ang sulat sa palatanong na sekretarya upang maging huling palatandaan ng aking pagiging leader kabataan. Mamamaalam na din ako sa mga myembro't kaibigan. Sinimulan ko na ding asikasuhin ang maraming shit sa proseso ng enrollment. Pala-isipan pa rin kung paano ko maiipon ang halaga ng tuition. Gam zeh yaavor. These too shall pass.

Sa seminaryo ko unang nalaman ang kahibangan ng pag-iwan sa mga bagay na itinuturing kong mahalaga upang magbigay daan sa pagtanggap ng iilang bagay na mas mahalaga. Ito rin ang aral ng mga manlalakbay, hindi mo dapat dalhin ang laman ng buong bahay sa daan. Ito din ang natutunan ko sa mga mga dormistang nakilala ko sa Espanya. Dahil sa daan natin makikita ang mga kailangan natin at sa daan din iiwan ang mga ginamit. Pagkat lahat ay uuwi at uuwi ring walang pasalubong na peanut brittle o walis tambo maliban sa mayamang karanasan at aral. Ang oras ay nauubos pero katulad ng system loss shit ng meralco, binabayaran mo pa din ito. Kaya talo ang hindi matututo.

So babalik na nga ako sa pag-aaral.

Malaking hamon ang pag-aaral sa diliman kasabay ang pressure sa trabaho sa putahan. Idagdag pa dito ang pagbabalik ko sa bahay dahil ang tatay ko ay magnenegosyo sa Subic at si ate ay babalik sa kanyang trabaho sa isang duty free sa dating base militar. Ito na siguro ang simula ng ultimate challenge ko. Jusme.

Student 2010-81321, baon sa utang, bagong gupit at malapit na magdisi-nwebe sa ilang araw. Ganito ko sasalubungin ang bagong kabanata ng buhay ko. Malaki ang tiwala ko sa sarili. Naniniwala akong ngingiti din ang araw sa bayan ko.

Hehe. Sulong.

+AMDG


photo from here.

Kung may isang tao na hinahangaan ko ang prinsipyo, diskarte sa buhay at paniniwala sa pagkakaibigan, isang tao ang hihigit sa pamantayan at tibay ng marami.

Si Romeo. Isang kaklase, confidante at kaibigan.

Apat na taon ko ng kaibigan simula highschool, ako ang una at isa sa iilang tao na nakaka-alam ng buo nyang kwento. It was in senior year when I got to know him. Being the first honor of his junior class III-16, he got a spot on the elite section to which I belonged. Until now, I still wonder how we became close. Ako isang aktibo-aktibista, perpetual representative ng batch since first year sa student council, chill at maingay habang sya ang isang uri ng estudyanteng pinaka-ayaw ko: tahimik, masipag at ubod ng sipag. Myembro sya ng notorius group nung 4th year kasama ni Bartolome (ang kaklase kong isang bulate na lang ang di pumipirma), Denmark (CAT officer na may prublima ang dila) at Cyril ( ang kaklase kong may natatanging ngiti: parang one seat apart). Sila ang counterpart ng Placenta Boys, ang grupo ng mga lalaki sa section namin na malaki ang paniniwala sa sabon at pulbo.

Atchwali, mahiyain si Romeo kaya malamang ay lasing ata kami o sobrang busog sa pancit canton ng makwento nya ang buhay nya. Sa Tacloban ang childhood setting ni Romeo. Isang dosena ata silang magkakapatid kaya dahil sa hirap ng sitwasyon ay kung ano-anong shit ang natutunan nya. Sa edad na labing tatlo, pumuslit sya sa barkong papuntang Pier ng Maynila. Umiiyak na yata ako nung nagkekwento sya kasi nakalimutan ko na ang lahat ng detalye basta ang alam ko, napasok nya halos lahat ng pwedeng pasukang raket para mabuhay at makakain ng dalawang beses isang araw. Sa edad na labing pito, nakatakas sya sa maruming kalye ng prostitusyon at nakahanap ng legal na trabaho. Magsasampung taon na yata sya sa dorm na tinitirhan nya.

Bitter si Romeo sa pamilya nya pero sa pagdaan ng panahon, hindi nga yata maalis sa isang taong may bait sa sarili ang prinsipyo ng pagiging bahagi ng isang pamilya. Sadyang napaka misteryoso ng buhay ooh.

He believes in education more than anyone I have met in my life. In the days when none of us is giving a thought on what exactly we want life would be, Romeo would tell me that he will get a degree in Banking and Finance, be a banker, fly to Vienna and settle for there good. I cannot remember if I was able to ask him why of all places, he picked the Austrian city. Years passed and we would meet occassionally over a family sized pizza, some cold bottle of beers or several plates of pasta to talk about our studies, the phony industry we belong, his thesis proposal and the dreams. Nito lang nakaraan ay first time kong nakitang humagulgol ang tado. Basted. Haha. Akala ko talaga nun nag-suicide na sya.

 Romeo has already established his life. Talo ako sa pustahan ng mauna syang makabili ng laptop mula sa sweldo nya sa industriya kesa sa akin. Habang ako ay babalik sa pag-aaral sa pamantasan sa diliman, aakyat sa entablado ang kaibigan ko ngayong linggo pagkatapos ng pag-aaral ng tatlong taon para sa isang regular na 4 years degree for Banking and Finance. Kasama ng isang highschool friend, kaming dalawa ang sasaksi sa graduation rites nya. Hanggang ngayon, natatawa pa din ako kapag naaalala ko nung binigay nya samin yung ribbon for parents at yung kopya ng grad pic nya. Secretly, I am very happy that he will be graduating. My highschool friend is one step closer to his plans and dreams.

Plano sana naming magpunta ng Puerto Galera sa katapusan bilang treat nya sa sarili . 25th birthday na din kasi ng loko. Plantsado na ang lahat ng detalye ng makatanggap ako ng text sa kanya. Na-diagnosed ang nanay nya ng breast cancer, stage two. Sobrang malaking dagok na naman ito para sa kanya pero alam kong sa relasyon lang si Romeo umiiyak. At bilang mababait na kaibigan, pinili na din naming wag nang tumuloy sa galera maski nakabili na ko ng ultra cute na beach shorts upang matuloy ang operasyon ng nanay nya. Babawiin na lang namin sa matinding kainan, alak at matinding laughtrip ang lahat (:

Ang problema, parang si pareng Erap at iba pang presidentiables (o si erap ba talaga ang problema? haha). Babalik at babalik ang mga ito para subukan ka. Para mang-asar. Para tignan kung ano ang magiging reaksyon mo sa mga challenge na ibabato nito syo. Pero kilala ko si Romeo.

Kampante akong kahit anong mangyari at kahit ilang Ondoy ang gumulantang sa buhay nya, kaya kaya. Sya pa.

Tagay.

+AMDG

Move.

Tama si Paolo. Hindi kaylanman matatapos ang mga suliranin at hindi kaylanman nauubos ang mga responsibilidad. Hindi kaylanman napapatid ang kwedras ng mga pag-aalinlangan at hanggat hinahayaan natin ang panahon na tumagal, patuloy tayo sa pagbibilang ng mga tala.

Sabi ni Abraham Maslow, kaligayahan ang pangunahing pangangailangan ng tao na dapat tugunan. Mapapanatag lang daw tayo kapag ang pangangailangang ito ang nakamit. Kung ito ay ituturing na unibersal na katotohanan, nakakalungkot isipin na marami sa atin ang hindi tunay na maligaya.

Personally, marami akong kilalang ganto. High school friends na alipin ng pampamilyang responsibilidad, bloggers na hinahanap ang tamang tyempo para maintindihan ng lipunan, mga estudyanteng nag-aaral ng kursong hindi nila ibig, mga kolboys at kolgirls na nagtatawag sa telepono. Iba't-ibang dahilan. Iba't-ibang layon. May mga bagay kasi tayong isinasantabi para sa kaligayahan at pangangailangan ng mga taong nasa paligid natin.

Pero hanggang kailan tayo dapat maging payaso? Hanggat nanatili tayong ginagawa ang mga bagay na makapagpapapsaya lamang sa iba, tinatanggalan natin ng karapatan ang sarili nating maging malaya at maligaya. Mali bang lumabas sa kahong ginawa ng iba at gawin ang gusto mo? Hindi naman siguro maituturing na pagiging makasarili ang maging ikaw at tuparin ang sarili mong mga pangarap.

Si Paolo? Officemate ko. Late thirties, son of a pastor and is expected to carry on his father's works. He cannot preach in a pulpit nor hold any position in their church simply because Paolo is a discreet gay, one of the most decent and honest men I know so far. He loves the parable of the prodigal son and probably draws hope from the story that one day, his own father will recognize that he is ever wanting to come home, to be accepted. Sa parehas na prinsipyo, may mga taong isinasantabi ang bigtime nilang pangarap para sa pamilya. Nakakalungkot pero yun ang katotohanan.

Masama bang sundan ang kaligayahan mo maski kalakip nito ang pag-iwan mo ng ilang mahahalagang bagay?

' Kung alam mo lang, I'm dying to return there. Haha. If He really really wants me to serve the people, He'll wait for me even if it will take many years for me return. My family needs me.'

'No. That's wrong. Your family will always be needing you because that is the nature of the family. But you are not created for them. You come from them but you are not to stay in that comfort for all of your life. He made us to serve Him. You only have one lifetime to enjoy and give. You have to get out of your box and decide because it's your life. Sampalin kita jan eh. Sa first mass mo, pupunta ko sa ayaw mo't sa gusto. Basta keep in touch sa facebook.'

He was talking fast. Ako naman tulala habang nagsusuklay sya at sinusukat ang napulot na plastic tiara sa kanyang ulo.

Gusto kong tumawa. Imagine, alas dos ng madaling araw tong usapang ito habang sumasagot sa mga ultra moronic requests ng mga taong hindi marunong mag-activate ng modem. Napakawirdo talaga ng universe. Wala sa timing.

Move.
We could remain clowns and martyrs of our own blinded selflessness but I believe real heroes follow their heart. Truth is never passive. It troubles us and it will never be silent unless we recognize it. Follow your heart they say. So I am taking delight on these beats drumming in my chest. This boy will forever be restless until he gets out of the boxes that hinder him to take flight.

We are all free and no one shall label us nor decide over our fates. We shall dream for ourselves and never allow anyone to limit us. We shall never let others tell what we can only be. We shall be what we want, even if it means leaving home or walking alone. We are who we are for a reason. We are our dreams, our capabilities, our courage.

Move.

Pagkatapos ng labing isang oras na pagtanga sa screen, limang ibat-ibang title, anim na drafts at milyon milyong ideya tungkol sa buhay, pagkokolboy, pag-ibig, kaibigan at mga dagang walang dangal...

wala akong naisulat. fnck.

ilang linggo na kong ganto. ewaaan ko ba. :(


ayoko na talaga subukang umibig, mabuhay at magblog sabay sabay. ponyemas.

Pagod sa pagpuputa at galing sa paglalakad sa bwakinang kay inet sa araw, binuksan ko ang telebisyon para makahanap naman ng konteng kaligayahan sa mundong paulit-ulit ang takbo.

Wala pa ring cable at internet sa nilubog naming barangay. Ang nakakapagtaka pa dito, tatlong bwan na ding di dumarating ang bill ng selpown ko. Jusko, subukan lang nilang pagsabay-sabayin ang dating ng bayarin, magbibigti ako. Isama mo pa dito ang pakulong Globe Tattoo internet na yan, mas mabilis pa ang dial up. Kaya laking pasalamat ko sa SM Marikina at sa Burger King, naiibsan ang stagnant kong buhay tuwing rest days.

So balik tayo sa kwento. Dahil walang cable, magtitiis ka talaga sa anim na channels na nasasagap ng TV. At dahil linggo, consuelo de bobo na ang manood ng mga concert tv. Ewan ko ba. Mas malinaw ang Dos ngayong araw na to. So wala akong magawa, nadatnan ko ang sarili kong nakatingin sa mahabang baba ni Ai Ai Delas Alas.

At poof. Dun nagsimula ang pagsakit ng sikmura ko.

May pamliyar na mukha na kumakanta. Medjo sablay at mababa ang boses, parang galing sa impyernong walang kasing lamig. Nagulantang ang buo kong pagkatao ng bumulaga sa akin ang muka ng dati kong Presidente- kumpleto sa porma, get-up at wristband. Hoodlum na hoodlum. Fresh na fresh. Parang walang nangyari.

.

Gusto kong pumatay este patayin ang TV. Basura na naman ang laman ng boobtube ng madla.

.

Hindi ko mapatay ang TV gawa ng nanood ang Lola kong pumipila sa takilya nung kadalagahan nya para manood ng mga action movies ng dati kong Presidente. Tyak na magagalit yun kapag nilipat ko. Idol nya si Mr. Ex-president. Gusto ko sanang bigyan ng leksyon ang lola ko tungkol sa Edsa Dos na nagpatalsik sa bata nya at nagluklok sa isang dyosa na walang alam kundi ang gawing pocket money ang buwis ng mga khowl zehner agents na nakikipagpatintero sa gabi. At dahil sa pagod na din, hindi na ko nakatayo para maglaslas sa kusina. Dalawang minuto akong tortured kakatawa.

.

Tumatawa sa ka-ipokritohan ng media, ng showbiz at ng kamera. Napaka-ayronik ng mundo. Ang magnanakaw nakakagawa ng pelikula kung san isa syang huwarang OFW tatay habang ang sinungaling na nagpalaya sa kanya eh nagluluxury dinner sa Manhattan kasama ng mga askal nyang tuta. Di ko alam kung mayayamot ako sa walang humpay na kalokohan na nakikita ko. Pero dalawang bagay lang ang alam kong sure na sure na mangyayari. Una, pipilahan ng masa ang come back movie ni Erap para sa mahirap (watda? hmmkei.) dahil kelangan nilang matawa at pangalawa, mababaon na naman sa limot ang resibo ng kinain ni Gloria. Dito ako naguguluhan sa mga Pinoy- kaya nating tawanan ang problema delubyong mala-armageddon man ito o pambansang panggagahasa.

Natural na sa atin ang baha at landslides sa parehong paraan na normal na satin ang tungkol sa mga korap at mandaraya. Nagagawa pa nating kumaway sa kamera pagkatapos ng unos sa parehong paraan na wala tayong pakielam kung totoo nga bang marunong mag-multiply ng boto si Garci. Kung pagbabasihan ang kasabihang ang sinungaling ay kapatid ng magnanakaw, isang malaking angkan ng magkakamag-anak ang pamahalaan at lipunan. Ito ang kultura ni Juan. Mapagtimpi. Marunong magtago ng sikreto. Mahinahon. Tamad.

Natapos ang kanta ni Erap pero di pa sya abswelto sa atraso nya sa atin. Kung ako ang tatanungin, bukod sa Simbahan at Estado na di dapat pagsamahin, idagdag sana nila ng showbiz pa sumaya naman ang mundo ng telebisyon. Mas marami pa sana tayong oras para sa panood ke Darnang paiba-iba ng artistang gumaganap at sa PBBng wala namang naituturong maganda bukod sa sumunod ka ke Kuya kung hindi eh vote out ka.

Uso na naman ang Erap jokes na nagpapadagdag sa sakit ng migraine ko. Pero naniniwala ako kay de Quiros;

.

May araw din tayo.

Someday, I will get out of this mad loop of waking up in the dead of night and emphatizing on foolish customer complaints. One day, I can go back to pursue what I really want to do with my life. Yes, it will take me some time to get out of here but eventually I can get out of this limbo. Maybe not now. But eventually I would.

.

Someone said that you made the right decision when you pick the hard choice but your heart is at peace. In work or in relationship. In study or in desire. The formula applies to all. Fate is random and dependent on our actions. I will follow my bliss though it may take me to nowhere.

.

Afterall, I am no stargazer. I chase the stars.

.

.

(haha. epekto to ng dvd marathon. :D)

.

“You know, the ancient Egyptians had a beautiful belief about death. When their souls got to the entrance to heaven, the guards asked two questions. Their answers determined whether they were able to enter or not. ‘Have you found joy in your life?’ 'Has your life brought joy to others?"

- The Bucket List

Ordination to the Sacred Order of Deacons of Rev. Irvin Morastil, OMI

Nalala ko nung una tayong nag-usap. Asteg. Makulay ang buhay mo. Hindi ko nga akalaing sisiryosohin mo ang seminaryo. Akala ng marami di ka na babalik.

Pero malakas ang tawag. Di ka nakatanggi.

Ilang araw mula ngayon, sa bwan na ito ng Nobyembre, magiging Kanya ka muli- magpakailanman. Salamat sa mga naituro at napatunayan mo. Marami akong natutunan sa mga itinuro at ipinakita mo. Ang layo na ng assignment mo eh. Pero alam ko Cotabato talaga ang tinitibok ng puso mo- kasama ng mga kabundukan at mga katutubo. Pipilitin kong sumunod sa yapak. Maski hindi sa ngayon. Maski hindi Oblate. Basta. Paglaki ko, ganun din. Misyonero. Oxa, Yay! Galingan mo, Rev!

“His calling is a declaration of love.”

Your response is commitment, friendship, and love manifested in the gift of your own life as a definitive following and as a permanent sharing in his mission and in his consecrations. To make up your mind is to love him with all of your soul and all of your heart in such a way that this love becomes the standard and motive of all your actions.- Pope John Paul II

(credit to http://bonistation.wordpress.com/)

There are people who brave the night to earn a living and live on what they earn. There are people that wander the moonlit sky to find a smoke or a mug, to which they tell all their woes and sighs. Many a people stay awake to find and be found. They have their own stories.

I know of people who find solitude in loneliness. Others hear the tiniest voices in their hearts with loud playslist stuck in their earphones, eternally immersed in music and lyrics. In times when half of the world is sleeping, some people are awake so that they may continue to live.

There are many reasons why people stay awake when they are ought to be sleeping. But to whichever reason people are up to, we can only care less. We have our own stories.

So the beat goes on. So as our monotonous life. Sometimes, we dream of living forever only to find out we can only have a lifetime. Some people stay awake for lust. Some are for love. Some are in between. Permanent or personal. Solitude or sensual. We are all fuelled by the same principle. We are all night voyagers.

It is said that the happiest man on earth would look on the Mirror of Erised and see only his own reflection staring back. I really wish I am back to the boy of five, asleep in my mother's side with all the childish dreams of toffees and toy cars. I wish I am not who I am right now. I wish the night will be over soon so the nocturnals will all be back to the surreal and pathetic world of continous maddening loop of what-to-dos. I wish I could change the world and make time machines but all that I can change is my online profile, my underwear and my hairstyle. I wish I could stop all the madness of the night but all the more, I too was caught by its mysteries and surprises.

My grammar is still bad and this is my darkest hour. I do not know exactly why.

Kulay chocolateng pantalon at jacket. Payong na nawala. Isa. Lima. Pito. Labing apat na bote. Isang pack ng marl lights. Itim na lighter.

May dalawang tao na nakikipagpaligsahan sa lakas ng boses ni Taylor Swift sa basag na speaker. Kasama ng mga kwentong barbero at mga usaping pang-kalawakan.

Buset.

Sabi sa probability of chances theory, isa sa sampung milyong tao ang makikilala mo at maituturing mong parang ikaw sa maraming bagay. Madalas, ang mga taong ito ay mahirap hanapin dahil sa liit ng probabilidad. Mas madalas, hindi mo talaga sila makikilala dahil pwedeng 1. nasa ibang bansa sila nakatira. 2. kamamatay lang nila. o; 3. taga-ibang planeta ka talaga nagtatago ka lang sa katauhan ng isang tao.

Hindi ko na maalala kung paano at kailan ako napadpad sa kutang basurahan nya. Ang tangi kong natatandaan ay isa sya sa mga nandidiri sa mga english posts kong maski ako ay kinikilabutang basahin. Iba ang estilo ng pagsusulat nya. Ibang-iba sa kontemporaryo at balbal na paraan ko ng pagsulat.

May sarili syang mga paniniwala at prinsipyo pagdating sa relihiyon. May sarili syang mundong pilit binubuo at pinapanday. Isa sya sa anim na bilyong tao na naglalagalag at naghahanap. Ordinaryong mukha sa gitna ng dagsang tao sa syudad. Walang pinag-kaiba sa lahat. Ngunit napaka-ordinaryo sa ekstraordinaryong paraan.

Idolo nya si Conrado de Quiros at Patricia Evangelista tulad ko. Isa rin sya sa mga hibang na na nangangarap na makatanggap ng sulat galing Hogwarts balang araw. Mapangarapin syang walang maliw. Ngunit katulad ng isang sundalong patpat, handa din syang isantabi ang panghuhuli ng mga tala bilang maging bayaning walang tabak. Bayaning laging takot.Takot na talikuran ang mga nagmamadaling tawag ng pagkakataon. Nakatali sya sa telepono para maging malaya ang iba. Tsk. Naiinggit nga ako kung tutuusin dahil ilang araw na lang, kakawala na sya sa magulong limbo ng buhay kolboy. At tulad ko, tatlong bagay ang takbuhan nya sa mga panahong wirdo ang mundo: libro, bote at pagsusulat.

Hindi sya makapaniwala na labing walong taon lang ako. Inaamin ko. Dagli kong iniwanan ang pagkabata. At pati ang kakyutan ko ay naapektuhan. Makalimang beses nya akong tinanong kung bakit gusto kong magpari. Limang parehas na sagot ang binalik ko sa kanya.

Sa maraming bagay kami magkatulad. Sa maraming prinsipyo din kami nagkakaiba. Kaya nakakatuwang isipin, nagkasundo kaming mag-inuman at mambolahan. Alam ko ang pangunahing dahilan kung bakit sya naghanap ng kasama para uminom. Naiintindihan ko ang kakaiba kong kaibigan.

Sabi nila isa sa sampung milyong tao lang ang makikilala mo na kaparehas mo ng kawirdohan. At sa pagitan ng mga mga boteng walang laman, marami akong natutunan.

Naalala kong hindi pala talaga makapaghihintay ang buhay. Walang v.i.p sa panahon. Lahat tayo, umaagos kasabay ng lahat. Mabagal man o mabilis.

Tatlong taong pasingkad. Punyeta ka Lio. Sa susunod, walang magdadala ng sumbrero.

In a vommiting cycle of rants, raves and whatevers,
You live and die everyday.

You live.
Not because you want
but because you need to.
You die.
Because you are not your self.
you are what they think you are.

You heed calls that are not yours.
And you are trying hard to pretend
that your own calling is yet to come.

So again, you live this moment
then you die another all over again.

What guides your path are no longer heavenly bodies.
What drives you is not passion. And
streetlamps are your confidence while
smoke consumes your air.

The truth is this-
you wear an armor
and stopped chasing stars.
You were reduced to a stargazer
contented looking up on those suspended gas balls
that make up the constellations.

You don't mind if you are living or dying.
For you, they all mean the same.




(to Lio, Romeo, Kris and Paul and all others, who find theirselves in the backseat just like me.)

"Kapag di na gumagalaw and screen mo dahil sa latency,

isa lang ang dapat mong gawin;

Ctrl + Alt + End

Effective."

*sorry. ewan ko ba, hindi na naman gumagana utak ko. asar.

At pagkatapos na masasayang tawanan.
mali.
sinayang na ala-ala.
mga kinalimutang kaarawan.
at mga binigong pangako-
makikita mo na lang ang sarili mong naka-palumbaba.

nakitingin sa bintanang walang barandilya,
sumusulyap sa mga talang pipi.

katulad ng mga bote at upos ng marlboro
na iiwanan ko.
sa kwartong naging piping saksi.
sa mga paulit-ulit na pagtatago at paglilihim

at ako. ang. bingi.

at ako din ang bulag.

kokomban na nilamukos.
pinilit gawing bangkang papel.
upang paanurin.

sa tuyong daan ng kalye dizon.

[...]

uuwi na ang alibugha.
kasama ng mga inipong basura.

-isang elehiya.