Biglaan ang dahilan ng pagpasok ko ng seminaryo, biniro ko ang Diyos na kung may bukas na seminaryo na tatanggap sa akin kahit Hunyo na ay dali dali akong papasok. Sa pagkaka-alam ko ay wala nang tumatanggap sa ganung buwan pero nagkamali ako at tinotoo ng Diyos ang kanyang biro. Naka-karton na ang mga dadalhin, nakabili na rin ng ticket na magdadala sa akin sa Baguio. Doon, magsisimula muli. Baka sakaling doon ay makakaunawa.

Lolokohin ko ang sarili ko kung hindi muna ako magpapaalam kaya lakas-loob kitang tinawagan, niyaya lumabas. Sa loob ng apat na taong naghiwalay tayo ay ako lagi ang nangungunang kumausap sa’yo. Laging ako ang una, ang laging nangungulila na kausapin ka. Kaya siguro minabuti ko na sunduin kita at maghintay. Akala ko di mo na ako sisiputin pero pagdating mo pakshet eto na, magpapaalam na ako talaga.

Dinala kita sa Intramuros, sa tuktok ng gusaling kita ang paghahalo ng ganda at yagit ng Maynila, parang feelings ko nang sinabi mo na wala kang iniibig. Pakshet again, noon din ay gusto kong punitin ang bus ticket ko at iwan lahat ng pangako ko sa Diyos. Maghunos-dili ka, Elias. Pagkatapos uminom ng isang basong tubig, naglakas-loob akong itikom ang puso ko. Hindi na pwede.

Pumayag kang ihatid kita sa inyo, katuparan sa anim taon kong hiling na malaman saan ka nakatira. Hindi mo alam na tatlong taon akong dumadaan sa Mandaluyong sa pagbabakasakaling makita kitang naglalakad. Lihim kong ikinasisiya ang maipit sa traffic sa Mandaluyong. Baka ngayon makikita ko sya. Hala tingin sa harap, tingin sa gilid, tingin sa likod. Isang beses, muntik pa akong maubusan ng gasolina. Pero sa wakas nalaman ko kung saan ka nakatira, malayong malayo sa mga dinadaanan ko. Natapos ang gabi na nahugot ang tinik na kasing haba ng tatlong taon mong pagkawala. Tinitigan ko ang mga mata mo at pawang pag-ibig na lamang ang nakikita ko dun. Pag-ibig na nagpapaubaya. Wala na ang pangungulila at pangangarap na maging tayo muli. Dun ko naramdaman na lumaya na ako. Sa haba ng pagmu-move  on ko ay narating ko rin ang dulo, ang wakas.

Kaya sa seminaryo, nagawa kong ialay ang sarili nang bukas palad, lahat lahat, todo todo. Hindi ako pumasok dahil may tinatalikuran o iniiwasan sa labas. Nemo quod non habet. Hindi mo maibibigay ang wala ka. Pumasok akong puno ng pag-ibig para maglingkod. Pero mapagbiro muli ang Diyos. Hindi ko nakita ang sarili ko na magtatagal sa seminaryo sa Baguio, kailangan kong lumipat kung gusto kong mahubog ng tama. May isa pang biro ang Diyos, May pangangailangang tugunan bilang nakatatanda sa pamilya. Ang pagpasok ko ng seminaryo na nag-iwan ng lahat lahat, eto at kailangang pulutin ko muli ang mga tinalikuran upang magtaguyod ng mga kapatid, ng pangarap ng iba, ang kumayod para sa pangarap ng iba. Hindi ba, yun din naman ang ibig ko, ang maging tao-para-sa-iba? May tunggalian sa isip ko kung ang paglabas ko ba ng seminaryo ay dahil sa responsibilidad o dahil sa pag-ibig. Paglabas ko, ang pag-ibig at responsibilidad ay may iisang mukha.

Kaya ito, nandito muli. Nandito muli sa pagsisimula. Babalik ba ako pagkatapos ng mga responsibilidad? O hahayaan ang sariling anurin ang pag-ibig kung saan man ito dumaloy at tumahan? Saka na lamang iisipin.

Sa ngayon, maghihintay, iibig.

For the holiday, my chapel seatmate is a 93 year old woman. You will always find her beaming and doing something. Something to wipe, something to arrange, something to put love into.

Everyday, Sr. Vitalis, this nun who is supposed to be just enjoying the perks of retirement, goes to the ube jam section to put sticker labels on every bottle she can. If God lets her, she plans to reach hundred years. "But I'm ready to go anytime."

Anytime. What a life well lived. Only few can say that.

Seeing her everyday, that's when I know what love is.

It never says enough.

I made a New Year's resolution to return to leisure reading as much as I can. With lesser work travels and an efficient team to work with in my last organization (I worked as resource development manager for a large Catholic development organization run by Good Shepherd Sisters until August this year), I was able to catch up with reading and with the turn of life decision which I decided to enter the seminary, I have more time to read and exploit the good selections in the seminary library. Since January, I had the pleasure of returning to my first love - literature.

1. Les Miserables (Victor Hugo)
Rullan sisters gave me a leather bound copy of for Christmas.
2. Lilies of the Field (William Edmund Barrett)
Before leaving, I decided to give my copy of this book to my boss, a nun of more or less equal proportion to Mother Maria, the antagonist.
3. What Makes A Man, short story (Leo Tolstoy)
4. How  Much Land Does a Man Need, short story (Leo Tolstoy)
5. More Than Conquerors (Edilberto Tiempo)
6. Sacred Origin of Profound Things (Charles Panati)
7. Please Don't Eat The Daisies (Jean Kerr)
8. Silence (Shusuki Endo)
9. The Nice and Accurate Prophesy of Agnes Nutter, Witch (Neil Gaiman)
10. Angela's Ashes (Frank McCourt)
11. Come Together (Dom Helder Camara)
12. Pray with Me (Karl Rahner, SJ)
13. Road to Daybreak (Henri Nouwen)
14. Inferno (Dante Alighieri)
15. With Love and Laughter (Maryanne Childs, OP)
16. Vita Consacrata (John Paul II) ang weird ng selections ko haha.

If there is one thing I really enjoy in my life right now is the opportunity to read as many books that I want. And if you find me laughing by myself, it must probably be because I recalled a good chapter from a book. Please don't alert the officials.

This Christmas break, I will indulge myself with good films naman.

I just returned from the clinic in West Ave to talk with the vet and get the lab results. My little girl, should she show good stool and try to eat some more, can be discharged tomorrow.

Max is a twelve weeks old dog, an aspin. I got her for two hundred fifty pesos from a woman who sold her in a shoebox in front of UPLB gate. She was tiny and feeble and cute and full of fleas when I brought her home. I brought her to the vet, got dewormed, and fed good puppy food. She became playful and clean. Zach, my sister's husky became her playmate. Max found a family.

Then when I need to keep up with the requirements of the seminary, my brother luckily offered to raise Max. That was one week ago. That was when she got the

infection.

She was dying, bleeding to death when I rushed her three nights ago. Max was about to die a sad puppy death, but I did not give up.

My housemates wonder why I chose to raise a street puppy. I am busy. I am broke. I am leaving. Should Max be a
breed dog, or should I not be leaving, will their questions change?

Motives. People always ask about that. Thinking about my actions to save one tiny puppy's life, it dawned on me. That we all sometimes need a little saving from another. And that we can all use of other's random act of love.

Max is a tiny and insignificant life. But that does not make her less to love. And this little saving is all that makes the difference.

Can we really bear more than what we think can handle? He always thought he can handle it all. All sadness, all responsibilities, all troubles, all mishaps, all failures. Then when all seemed too heavy to handle, he brokedown. He realized how small he is, how jaded he is all through out. Was he wrong when he chose to make people think he is the happy person? Was he wrong when he took all worries to himself and never bothered anyone to deal with it?

Even in a crowd of people who think shouting would make their conversation more important than the others, too alone he was. Too unoccupied. Too lost.

He cannot explain where his sudden sadness came from. He was too empty, too dry. He planned to cry that day but his eyes were an empty well. I haven't seen him cry real tears in years. Even in his most private moments, he cannot cry. For the first time, it shamed him not be able to cry.

He is better off dead. As in dead dead.

Then suddenly the ugly truth struck him like lightning. He felt too broken, too little, too human. I saw it, the most vulnerable him yesterday. I was with him at the tea shop when the barista asked for name to put on the cup, he asked her to spell Hope. For all the words in the dictionary, he picked hope. Pathetic. The barista knows his real name for he frequent the neighborhood tea shop yet she did not refuse. So she wrote hope on the cup and pour jasmine and milk.

She could have frown or laugh on writing Hope instead of Jayson. But she did it anyway. Not that she was obliged to. Maybe because she understood.

Returning home, he played the piano. The sad notes flew and travelled in the neighborhood and joined the fog that breathes on wall glass. When will someone for once stop whatever he is saying and listen to him? He was tired of listening. It was too

tiring to listen everytime.

He slept that night dreamless. Maybe dream is only for the just.

It was May and the term has just ended. My first year in the seminary was extremely memorable and fun. I went home with all my books and clothes, leaving nothing of a trace that I once stayed there. She was wearing her usual smile when she opened the gate, she didn't know I was expelled.


There is a Visayan lullaby about a mother buying bread. I could still remember former days of waking up and finding the bed next to me empty. And there at the gate, just before the first light of the day hit our glass window, she would be entering with hot pan de sal in brown paper bag and some nice breakfast.


Ili-ili tulog anay. Wala diri imong nanay. Kadto tienda bakal papay. Ili-ili tulog anay.


It was that same May of three years ago when she went on. Just some few days before I turned seventeen. That was really heartbreaking, seeing your mama wait for you from a long day just to have a company to hospital. She didn't want any other else to bring her. She wanted me. And wanted me late.


Many relatives say I am so like her. I could talk and think with the same nobility and brilliance she possessed. That flatters very very much. After all, I like it. I am a Mama's boy.


Three years after, I would still want her back sometimes. I know there is more life after her and I have moved on. Afterall, she has moved to her loving God.


If Nimmy, Leomer and Louie find my perkiness overwhelming on my first Bachetto night, I think they have caught a glimpse of what type of mother I have.


Mama, wherever you are, stay there. Do not visit me or I would be a screaming shit. I am fine and I have good friends. I cannot send you flowers. Please do not send me one or I will be screaming hell. I am well and I profoundly remember our memories. I love you. Happy Mama's Day.


---------------------
Oh, Happy Mother's day too to my Ate and Amma!

Updating status: wandering.


This is buying time and hoping that by doing so, I can become someone.

This is greeting new faces and trying to remember the old.

This is saying words I really do not mean and feel good about it.

This is going home and finding home anywhere else;

waking up so others may sleep.

This is not sadness. This is about silent struggle for serenity.

This is the kind of life I lead. And this life is not for everyone.

Most of the time it's true. That life, is not, always as we know it.

Dahil sa pagbaba ng tabing,
ang unang naghihilamos ay ang maraming kolorete't ponda.

Hanggang dito na lamang at maraming salamat.

Kagabi, pinagpalit ko ang isang araw na pagkita ng syam na raang piso sa ilang bagay na hindi kayang ibigay ng pera at pagtatrabaho sa putahan.

Hindi ito ang buong nangyari pero nung hapon na yun, maski mas maaga ng isang minuto ako umalis ng bahay para magtrabaho, nahuli ako. Gawa na hindi na ko pwedeng umabsent, nagdesisyon akong tumawag sa resource para magpa-tag ng half day.

Hindi ito ang buong pangyayari pero nagdesisyon akong bumalik sa pamantasan. Pagbaba ng gusali hawak ang isang litrong karton ng gatas, nag-abang ako ng taxi na magdadala sa akin sa Katipunan. Eh may walanghiyang magnanay na puwesto sa harap ko at inagaw ang taxing pinara ko kaya naghintay pa ko ng ilang minuto. Traffic sa boni serrano, imagine otsenta pesos ang ginugol ko.

Hindi ito ang buong pangyayari nang tumambay ako sa tambayan para tapusin ang mga dapat tapusin at makilala ang mga kabatch ko sa org. Dapat babalik na ko bago mag 7:30 pero dahil nabighani ang aking gunita sa mga nakikita ay tumawag ako sa opisina, kinausap ang butihin kong amo, nagpaalam na hindi na makakapasok.

Di ito ang lahat pero kabado ako kaya nagtext ako kay erlinda, tell me: all shall be well. Tinadtad naman nya ko ng all shall be well all shall be well all shall be well. At nang dumating ang kaibigan, dumiretso kami sa sinehan ng pamantasan.

Kung mamatay ako bukas at tanungin ni San Pedro ng achievement ko, baka di ako papasukin kung hindi man lang ako nanalo kahit sa miss gay sa barangay. -bobet, muli

---------

Paanong isang pag-liban, isang larawan, isang pangungusap ay magbabago sa isang pagdedesisyon? At paano, sa mga paraan o sa isa, nagiging dakila o hamak ang mga pagtatakda ng landas o karera? May isa akong teorya. Ang tao, sa kanyang talino at pagkamapusok, ay tulad ng itik na nangarap na maging gansa. Ang imposible'y nahahanapan ng posibilidad at ang mga pangangarap ang kanyang nabibigyan ng pagdadahilan.

Saan nag-uumpisa ang isang pagbabago? Simple. Sa isang rebolusyon. Kung nakuntento ang uod sa pagiging uod, ang paro-paro sa isa lamang ideya. Nagsisimula ang lahat sa isang pag-aaklas, mahinahon o marahas, sa isang pagbaklas sa mga bakod, o sa mga pagputol ng mga masamang sanga. Ang lahat ng kung ano ang mundo ngayon ay resulta ng tao at ng kanyang rebolusyon. Ang lahat ay nasa isang proseso ng rebolusyong internal, kalaban ang sariling mga pamantayan at paniniwala.

------------

Lumabas ako ng seminaryo sa pag-aakalang mas progresibo ang partido kaysa sa simbahan. Hindi rin pala. Porket ba bakla ako ay hindi na ko pwedeng humawak ng baril? -jun, muli

Ipokrito ako kung sasabihin kong hindi ako dumaan sa isang rebolusyong pansarili. Sa katunayan, araw araw akong dumidigma sa mga pagkabagabag. Ang kaguluhang kung ano nga ba ang gusto ko, ang ako at kung ano ang pipiliin ko ay isang masalimuot na pakikipagtunggali sa mga bagay na pinaniniwalaan ko araw-araw. Walang panahong hindi ako naiiwan ng pagtataka at pagrarason. Ngunit ang isyung pansarili ay hindi isyung nadadaan sa retorika at lohika dahil di lang sarili ko ang kalaban ko. Sa paghahanap ko ng ayos at porma, unti unti kong nakikita ang malaking pagkatikwas ng relihiyon at lipunan laban sa sarili kong pagtuklas.

Relihiyon. Lipunan. Institusyon. Hindi ito ang panahon upang hanapan kayo ng dahilan sa bawat pagtutol nyo sa natural na inklinasyon ng tao. Ngunit hindi rin ito ang pahanon, o higit kaylanman, na dapat kayong parusahan sa mga hindi o ayaw nyo pang tanggaping katotohanan.

Ito ang dahilan ng pagkakasulat: Ang hamon ng panahon ko ay sya ko ring buhay. Lahat ay nilikhang malaya't hubad. Malaya't hubad din akong nais bumalik sa pinanggalingan. Walang alinlangan sa maling dinidikta ang pagiging tao ng mundo, maka-tao sa bawat pagpili ng kaligayahan. Hindi ito ang lahat ngunit tama na ang mga ito sa ngayon, hindi man ito ang lahat ngunit di rin naman ito nagkulang.

Ito ang hindi ng lahat kung kaya sa ikaw na nakababasa nito, na nakasanayan ang pag-intindi sa salimuot ng mga hinabi kong salita, na katulad ko sa pang-unawa't pagkakalantad, alam ko na batid mo ang bawat kahulugang itinatago ko sa bawat letra pagkat hindi tayo nalalayo sa estado ng pagkatao at ng pagkanilalang.

-----------
Saan nanggagaling ang inspirasyon at saan papunta ang mabuti? Syam na salitang nagtatanong.

Ito ang aking pagtutuldok sa sariling pagkamakitid. Isang pagpapakatotoo.

Kasihan nawa ako ng Dyos. Sya rin naman ang nagsabing papanatag din ang lahat.

Sulong.

Today, I pondered about my own mortality. Hmm. Blame it to the rainy days.

Realizing that one day I will die gives me more reason not to fret over little things that fuck my days. See, nothing saves anyone's life. Even science and horcux can only postpone it. Ultimately, the same night awaits us all.

But come to think of it, what kind of person you like see in your dying day?

(Why should a nineteen year older would ponder on dying in the first place? Blame it to the gloomy weather. LOL)

There are moments that I would think about me dying in many different scenarios; either a car crash along the expressway, maybe by multiple organ failure, or by stroke at three in the morning. I would feel a little worried but after a while, the focus of my thoughts turns on the drum beats inside my chest. I would feel more alive. Death thoughts would pop usually during my down days, when I feel so empty or on days when life is just so bland that things seem so routinary.

I'd like to see myself welcoming death faithfully performing a duty, if not of old age waiting for my turn to pass. Since I was seventeen, I was resolved to live a lifetime consecrated to an ideal. See, I cannot ensure a continued heartbeat. I may quit smoking, stop drinking and eat grass all my life yet my days are still numbered and I am left at the mercy of the grand design of invountary muscles working in my body. I, we, will all die. But to die without trying to really live is very boring. The best moment to die is when you are really been doing the things you feel so good at.

If I am going to die one day (or one night), why bother these working and studying and dreaming? Because I know am not born just to die (because believing on that is a redundancy). I am born to have time and to own it. To plant a tree, to inspire friends, to become a brother, to live for a great desire. I'd like to die standing in the spot where I am supposed to be standing, that is to live giving meaning to the definition and extensions of my happiness.

Why to worry death in the first place? Because I do not understand what is around the bend. Because I am leaving things and fame. Or friends. Because in passing, I am like returning to womb again; naked and bold nonetheless.

I've seen death many times. I was seventeen when I signed the waiver to pull out my mother's life support. My sister was sobbing when I told her it's enough, that mama had a full life dedicated to her ideals. She died simply as how she have lived now its our turn to do likewise. She had enough and without assertion. I like that thought.

I am not afraid of dying because nature dictates that I should die and be some part of something else when this body decays. My atoms will separate and scatter. If that so happens, I'd wish to become part of a fishing boat or an eagle. Because I want to roam again.

What is it in there after we die? I think that question would spring more confusing questions ergo, it is invalid. When I ponder about death, I would also question how far I have lived my life and how better I am becoming. Because with death, I think, the most important is where it would catch us. And someday, somewhere, I wish to meet death like an old friend. Excited and smiling.

Umaalis ang mga anak upang habulin ang kanilang mga pangarap, at malao’t madali, maraming magulang ang tumutunton sa duguang bakas ng kanilang mga anak…upang sunduin ang kanilang bangkay at iuwi ang pinakadakilang katibayan ng kanilang pagkatao. – Lualhati Bautista

SA ALAALA NG ISANG BLOGGER, ISKO, KOLBOY AT KUYA.

DAN, FORTES ET LIBER.

Ang buhay ay parang QA audit. Mayroon tayong mga markdowns at coaching opportunities. Meron ding resolved at unresolved conflicts. Minsan ay happy o best call. Minsan naman ay bumabaha ng IR o red alerts. Pero lagi mong tinatanong, sa buhay ba kapag bumagsak, pede magfile ng dispute?

-Dan

Ang buhay ay parang IKOT jeep. Ang iyong patutunguhan ay siya ring iyong pinanggalingan. U.P. lang ang may TOKI, sa buhay wala nito. Pero nasasaiyo na yon kung nais mong pabaligtad ang takbo ng buhay mo. Sa IKOT, puede kang magkamali ng baba kahit ilang beses, sasakay ka lang uli. Sa buhay, kapag paikot-ikot ka na at laging mali pa rin ang iyong baba, naku, may sayad ka. Sa U.P., lahat tayo magaling. Aminin nating lahat na tayo’y magagaling. Ang problema dun, lahat tayo magaling! Kung sa U.P. ay sipsip ka na, siguradong paglabas mo, sipsip ka pa rin.

Sa U.P., tulad sa buhay, ang babae at ang lalake, at lahat ng nasa gitna, ay patas, walang pinagkaiba sa dunong, sa talino, sa pagmamalasakit, sa kalawakan ng isipan, sa pag-iibigan; at kahit na rin sa kabaliwan, sa kalokohan at sa katarantaduhan. At ang panghuli:

Sa U.P. tulad sa buhay, bawal ang overstaying. - Ryan Cayabyab

Nung nakaraang taon, excited akong maging disi-otso anyos. Sinalubong ko ang pagpapalit ng araw habang nakatanga sa station ko, naghihintay ng tawag mula sa mga Kano. Walang nakaka-alam sa buong opisina na espesyal ang araw na yun para sa akin. Lingid sa lahat, tahimik akong nagsasaya.

Isang taon makalipas, palihim kong binago ang petsa ng kaarawan ko sa Facebook. Gusto ko kasing malaman kung sino sino sa mga taong kilala ko ang makaka-alala, gawa na din na ayaw kong maging maingay ang kaarawan ko. Gusto ko ding malaman kung sino ang mga mag-eeffort na itext ako kahit Sun ang number ko. Wala lang, trip lang ba.

Pero fail. Flooded ang Facebook page ko.

Monday night.

I was strolling down the well lighted sidewalks of Tomas Morato looking for a bar where I can drink down all the unnecessary problems in my mind. I don't know how to describe the emptiness I am feeling. My thoughts are in clutter these past days and drinking alone in a place where I am a total stranger is a proven remedy. I have done this many times in two years but this particular night wasn't friendly. The sky was starless and it was windy, signs that it might rain. The chill of the May wind touches my face and legs as if touching my soul. The plan was very clear: get drunk, grab a cab when tipsy, go home then hit the sack. I got drunk that night. But I was not alone.

Kung may isang tao na hinahangaan ko ang prinsipyo, diskarte sa buhay at paniniwala sa pagkakaibigan, isang tao ang hihigit sa pamantayan at tibay ng marami.

Si Romeo. Isang kaklase, confidante at kaibigan.

Apat na taon ko ng kaibigan simula highschool, ako ang una at isa sa iilang tao na nakaka-alam ng buo nyang kwento. It was in senior year when I got to know him. Being the first honor of his junior class III-16, he got a spot on the elite section to which I belonged. Until now, I still wonder how we became close. Ako isang aktibo-aktibista, perpetual representative ng batch since first year sa student council, chill at maingay habang sya ang isang uri ng estudyanteng pinaka-ayaw ko: tahimik, masipag at ubod ng sipag. Myembro sya ng notorius group nung 4th year kasama ni Bartolome (ang kaklase kong isang bulate na lang ang di pumipirma), Denmark (CAT officer na may prublima ang dila) at Cyril ( ang kaklase kong may natatanging ngiti: parang one seat apart). Sila ang counterpart ng Placenta Boys, ang grupo ng mga lalaki sa section namin na malaki ang paniniwala sa sabon at pulbo.

Atchwali, mahiyain si Romeo kaya malamang ay lasing ata kami o sobrang busog sa pancit canton ng makwento nya ang buhay nya. Sa Tacloban ang childhood setting ni Romeo. Isang dosena ata silang magkakapatid kaya dahil sa hirap ng sitwasyon ay kung ano-anong shit ang natutunan nya. Sa edad na labing tatlo, pumuslit sya sa barkong papuntang Pier ng Maynila. Umiiyak na yata ako nung nagkekwento sya kasi nakalimutan ko na ang lahat ng detalye basta ang alam ko, napasok nya halos lahat ng pwedeng pasukang raket para mabuhay at makakain ng dalawang beses isang araw. Sa edad na labing pito, nakatakas sya sa maruming kalye ng prostitusyon at nakahanap ng legal na trabaho. Magsasampung taon na yata sya sa dorm na tinitirhan nya.

Bitter si Romeo sa pamilya nya pero sa pagdaan ng panahon, hindi nga yata maalis sa isang taong may bait sa sarili ang prinsipyo ng pagiging bahagi ng isang pamilya. Sadyang napaka misteryoso ng buhay ooh.

He believes in education more than anyone I have met in my life. In the days when none of us is giving a thought on what exactly we want life would be, Romeo would tell me that he will get a degree in Banking and Finance, be a banker, fly to Vienna and settle for there good. I cannot remember if I was able to ask him why of all places, he picked the Austrian city. Years passed and we would meet occassionally over a family sized pizza, some cold bottle of beers or several plates of pasta to talk about our studies, the phony industry we belong, his thesis proposal and the dreams. Nito lang nakaraan ay first time kong nakitang humagulgol ang tado. Basted. Haha. Akala ko talaga nun nag-suicide na sya.

 Romeo has already established his life. Talo ako sa pustahan ng mauna syang makabili ng laptop mula sa sweldo nya sa industriya kesa sa akin. Habang ako ay babalik sa pag-aaral sa pamantasan sa diliman, aakyat sa entablado ang kaibigan ko ngayong linggo pagkatapos ng pag-aaral ng tatlong taon para sa isang regular na 4 years degree for Banking and Finance. Kasama ng isang highschool friend, kaming dalawa ang sasaksi sa graduation rites nya. Hanggang ngayon, natatawa pa din ako kapag naaalala ko nung binigay nya samin yung ribbon for parents at yung kopya ng grad pic nya. Secretly, I am very happy that he will be graduating. My highschool friend is one step closer to his plans and dreams.

Plano sana naming magpunta ng Puerto Galera sa katapusan bilang treat nya sa sarili . 25th birthday na din kasi ng loko. Plantsado na ang lahat ng detalye ng makatanggap ako ng text sa kanya. Na-diagnosed ang nanay nya ng breast cancer, stage two. Sobrang malaking dagok na naman ito para sa kanya pero alam kong sa relasyon lang si Romeo umiiyak. At bilang mababait na kaibigan, pinili na din naming wag nang tumuloy sa galera maski nakabili na ko ng ultra cute na beach shorts upang matuloy ang operasyon ng nanay nya. Babawiin na lang namin sa matinding kainan, alak at matinding laughtrip ang lahat (:

Ang problema, parang si pareng Erap at iba pang presidentiables (o si erap ba talaga ang problema? haha). Babalik at babalik ang mga ito para subukan ka. Para mang-asar. Para tignan kung ano ang magiging reaksyon mo sa mga challenge na ibabato nito syo. Pero kilala ko si Romeo.

Kampante akong kahit anong mangyari at kahit ilang Ondoy ang gumulantang sa buhay nya, kaya kaya. Sya pa.

Tagay.

+AMDG

After three years of trying to figure out what I want with my life and pestering God and people around with my emotional swings and stupidity, I guess I'm good and done with Ang Mga Lihim ni Hudas.

Hold your bananas! Hindi ako nagpapaalam bilang isang blogger. Gusto ko lang wakasan ang mahigit tatlong taon pagtatago ko sa mga pahina ng pagbabakasakali at kalungkutan. Narealized ko lang, hindi bagay sa akin ang header ko na masyadong misyeryoso. Nakatalikod, maitim, malungkot. Muntanga lang. Napansin ko lang kasi mukhang walang naniniwalang malungkot ako. Haha.

So there bloggy friends, hayaan nyo akong magsulat ng mga panibagong pahina. Hindi ko talaga inisip na may magbabasa ng mga basura ko nung simulan ko ang dishonest kronikels na to nung ako ay kinse anyos pa lang kaya nung dumating ang pagkakataong binasa ako ng ilang tao na hanggang ngayon ay pikit matang binubuksan ang blog ko, naisip ko kailangan ko rin minsan na mag pasintabi. It does not mean that I blog for only what is pleasing to people who reads. Rather, I blog so that I may be remembered. Basta. You get what I mean. WAHEHE.

I may still write in wrong grammar, bad composition, and with misspelled words. I may still write about loneliness. My writing style will not change and I am still lazy to edit my work before posting. I think it will take me decades to improve my weak points. Pero hey, I want to be more me this time. Korni or not.

It's still fixing-yas.blogspot.com because broken heart, losing spirit and failures I experience need constant fix, a reminder that a I am vulnerable and human. I think everyone is on the process of fixing everyday so I think it is best to retain my url.

My labels/ tags are more organized now. It's my way of starting with a good ass.

*home sweet home

*lupang hinirang lupang hinarang

*he says
*she says
*poetry and stories in between
*amor ordinem nescit
*stargazing
*puta sessions*duc in altum
*everyday prophets
*street lessons
*pensive bottles
*traveling pants
and some more others that I think of.

Plus it's Holy Week. I think it's a good coincidence that I want to be better than before and be at peace with my self after a long time. If God promised to rise from death after the third day, I have my blog as my own Easter promise. I keep my faith to things I know are right. Victor, Earl and Gene knows that.

I exist for a reason. I will try to find my own space under the sun. Bloggers, find yours too.

In medias res neutiquam erro.

In the midst of all things, I am not lost.

.

.

.

+AMDG

He turned 51 yesterday. With gray hairs starting to dominate and more lines appearing on his calm face, I watched him pulling chairs outside to accomodate two more persons in the circle of a drinking session. Convinced not to blow the candle on his chocolate cake, he proceeded to get more bottles of beer from the fridge. The whole house was the smell of pork steak and chicken barbecue coming from the grill he set up at the garden. He really has never failed to tease my appetite. Beside being a father, there are three things that I can associate this man with: Good food, movies and music.

After putting down my bag, I hurried to get his hand for blessing which he did not refuse. Kaawaan ka ng Dyos he said. Fathers are like potatoes. They come in all shapes and sizes which cannot be described but all have the same taste. I'm done with my fatherly rants and fine with the potato I got. I just need to double time appreciating him and his potato feelings.

---
When I left home some weeks ago, I was full of contempt that I didn't have much to say to him before I left. After hailing a cab, I brought out all my things from the room I share with my brother without a word. He was there at the living room watching an action movie as he used to do. I left our house for good to give more space to our relationship but really I never left home. They are still my family and it is with them where my heart is.
---

Papa is the person that I hate and love at the same time. He listens to country, folk, OPM and even rock songs that it is so natural to him to like Glee ( just imagine your own father crazy about glee. nakakatawa pramis.) He is so devoted to his religion and tried to win me every chance without success. He loves Hannah and Habi so much that he spoils them. He gets drunk easily. He cannot be defeated on shouting match. He obeys my ate who fondly calls him My Romeo. He can repair anything from unruly dvd player to toliet bowl that does not sink. All my neighbors respect him. I will never understand the man I have as a father: loving, clumsy, moody and cool in his own ways.

We cannot choose what kind of father we can get because in this lifetime, fathers and families are given variables. We just have to accept who they are and learn to accept their personality. I am done looking for superman. I guess I need to settle with Homer Simpson instead.

If there is a part of me that hates this man so much, there too is a kid in me that refuses to grow up and still believes that fathers give toys and candies. I may never be the ideal son for him and he can never be the best man in my life but honestly, I am thankful that I have him as a father. I may never get what I want but surely, what I have is always a part of the bigger plan.

Happy birthday Pop. I never stop believing.

Kung ang tanging problema mo sa mga panahong ito ay kung paano tataas ang value mo sa Friends for Sale, kung anong flavor ng frappuccino and oorderin mo mamaya sa Starbucks, kung paano ka magpapa-cute sa crush mo o kung saan ka manonood ng Alvin and the Chipmunks2 sa susunod na linggo ay higit kang maswerte sa libo libong nakikipag-patayan ngayon para sa isang mangkok ng malabnaw na lugaw at ilang pirasong basahan.

Kung ang tanging kinakabahala mo sa mga panahong ito ay kung paano tataas ang ratings ng campaign ad mo na pinagkagastusan mo ng ilang milyon, kung paano lulusot sa utang na pinang-kain mo at ng mga alaga mong tuta sa New York, kung paano patatagalin ang proseso ng hustisya para sa mga napatay mo at kung paano makakabalik sa pwesto para mapasa-legal ulit ang jueteng ay tunay na higit kang maswerte sa lider ng bansang niyanig ng lindol na hindi magkandatuto sa kung paano hihingi ng tulong sa ibang bansa.

Nakatira ka sa bansang mahirap pero natutunan kong walang mahirap na hindi makapagbibigay. Pwedeng nalubog ang bahay nyo sa baha nakaraang taon o nag-pasko ka sa evacuation center dahil nagbuga ng bato ang bulkang Mayon pero hindi dahilan yun para hindi mo makita ang ibang nangyayri. Nakakayamot isipin na mas alam mo ang nangyayari sa loob ng bahay ni Kuya kaysa ang katotohanang habang nagpapakain ka ng mga virtual pets mo sa Pet Society ay may limampung libong walang pangalan ang inililibing at ibinabaon sa kabilang panig ng Pasipiko. Parang walang nangyayari. Ika nga ng kaibigan kong kabayaong walang hinete, kiber lang.

Kung ang tanging problema mo ay kung bakit nawalan ng signal ang cable mo o kung paano pipigilan ang magmura sa telepono, mas mapalad ka sa daan libong taong walang makausap at mahingian ng tulong. Kung nakakapag-aral ka at nakakatambay sa mga inuman sa kahabaan ng Dapitan pagkatapos ng klase ay mas maswerte ka sa mga estudyanteng nataubunang kasama ang kanilang mga pangarap habang unti-unting binibigyan ito ng katuparan. Kung ano man ang dahilan, tinadhana man ito o sadyang isang natural na pangyayari, may layon o walang kahulugan, ang nangyari ay hindi ikinikibit balikat ng isang taong may bait at alam.

Sa mga gantong pagkakataon natin nakikilala kung sino ang tunay na tao. Sa mga sundalong iba-iba ang bansang pinagsisilbihan hanggang sa maraming nagkukusang tumulong, wala akong maramdaman kundi ang humanga. Kailangan ng maraming gagamot at maglulunas sa Haiti at nakakatawang isipin na kung magagawan ng paraan ay meron tayong libo libong nurse at doktor na pwedeng magvolunteer. At dahil na-overwhelm ang Pinoy sa sardinas at noodles na bigay ng mga politiko, magandang ipadala ang mga karton ng pagkain sa malayong bayan kung saan walang nakakakilala sa mukha nila na nakidikit sa pabalat ng lata. Sa ganung paraan mapapatunayan kung sino ang talagang ibig maglingkod. Dun sa mga hindi makakaboto sa kanila. Dun nila ibigay ang tulong.

Paano mo sasabihin sa isang batang babae na natabunan ang nanay nya ng gumuhong supermarket? Paano mo bibigyan ng maringal na libing ang daan daang katawang walang pangalan? Bakit ako nanghihingi ng kahulugan sa mga nangyayari? Wala. Wala lang akong maisulat. Minsan, wala naman talaga kasing sagot sa mga tinatanong natin. Ang mahalaga ay kung ano ang napagtanto natin sa ating mga pagtatanong.

Sabi ko magsusulat ako ng mga kwentong espanya. Saka na kapag ang mga larawang ito ay tumahimik at pumayapa na sa loob ko. Saka na kapag tapos na kong gambalain ng kung ano ang nangyayari at kung ano ang nakikita.

.

Walang naman talagang punto ang mga sinulat ko. Pero ang mga larawan, meron.

.

.

(Photocredits:http://www.msnbc.msn.com/id/34845446/ns/news-picture_stories/displaymode/1247/?beginSlide=1 )

Sa mga panahong andami mong iniisip at wala ka pa namang nasisimulan, minsan, masaya magphoto-shop. :D

Pramis, mamaya ako magsusulat ng mga kwentong espanya. Wee!

I. Ika-limang araw ko na ng pananatili sa kanto ng Vicente Cruz at Piy Margal. Kasama ko sa unit ang may-ari (ata) ng laundry shop sa ibaba ng building. Ang unang gabi ay puno ng kwentuhan sa pagitan ng isang litrong beer sa veranda. Kung sino man sa mga kapit-bahay namin ang may-ari ng wireless router, maraming salamat sa libreng wi-fi.

II. Aktwali, iilang malapit na tao lang ang nakaka-alam ng paglipat ko kaya surpresa na mapagtanto ko na alam ng mga taga-simbhan na nagtatago ako sa Espanya. Nagkamali ako ng napagsabihan. Potek. Pero ayun, mega tanggi pa din ako at press release pa din na sa bahay ako nakatira. :)

III. Kailangan ba talagang bombahan ang air bed kada dalawang araw? Mukhang ito ang magiging exercise ko.

IV. Napagtanto ko na mahirap humiwalay sa mga responsibilidad ko sa Youth Ministry. Kailangan lang ng tamang tyempo. Sa tuwing naiisip ko na lalayuan ko ang mga ginagawa ko sa simbahan, hati ang emosyon ko. Masaya dahil magkakaroon ako ng mas maraming oras para sa sarili ko at panghihinyang na mawawala sa sirkulasyon ng buhay ko ang pagiging aktibo sa aking grupo. Ngunit gaya ng mga break up stories sa mga korning pelikula tungkol sa pag-ibig, totoo ang gasgas na kasabihang move on at let go. Sa tamang panahon sa hinaharap, magkakalinaw din ang lahat ng mga pangyayari. Anupa't naniniwala ako na tayo ang gumagawa ng sarili nating kinabukasan.

V. Pinangako ko sa sarili kong magbabawas ng utang at mas magiging malapit sa pamilya ko at unti-unti ko na itong nabibigyan ng kalinawan. Shock ang lahat sa putahan na nagkaroon ng increase ang aming buwanang sweldo ( at dahil dito, kailangan ko na talagang kumuha ng TIN number) kaya nakabayad ako sa ilang mga utang. Nakakatuwang isipin na itong linggo lang ay lumalabas na ako ng madalas kasama ang mga kapatid ko. At dahil nalula ako sa laman ng ATM card ay nanlibre ako ng dinner sa liblib na cafe na paborito kong puntahan (ang korni ng lola ko, ayaw nya raw ng pasta pero nilamutak nya ang bolognese na hindi naubos ng bunso kong kapatid.) Maski hati ang isip ko na manood ng I Love You Goodbye na tungkol sa isang barista, doktor at photographer na nagkanda buhol buhol ang relasyon eh kasama ko sa Gateway ang ate ko at si Jesusa na nanood ng last full show. At sa pagitan ng mga kape ay nagkwentuhan kami tungkol sa pag-aaral, relasyon, pagpapa-ayos ng bahay at ng lahat sa pagitan. Iyon ang unang pagkakataon ko na makausap ng maayos ang ate ko tungkol sa mga plano ko sa buhay.

VI. Naamoy yata ng langit na nagbukas ako ng porn site kanina. Ayun, nayanig ang katauhan ko ng lumindol. Pramis, sinara ko kagad ang window at nagbukas ng isa pang browser. Nag-tag na lang ako ng pityurs sa peysbuk. Pramis.

.

.

VII. Walang kokontra, magaling magsulat si Dan Brown. Kung itinuturing sya na kaaway ng maraming tradisyunal ng Katoliko dahil sa mga sensitibong pagsusulat nya ng bagay na tabooed, ipinapalagay ko na mas naging affirmed ako sa relihiyon ko matapos mabasa ang mga libro nya. Faith is tested by shaking the foundations. Bahala na si Bro. Eli at ang tatay ko sa pag-interpret ng mga nasusulat sa Bibliya. Kanya-kanyang trip ika nga. Ehe.

VIII. Nasa Subic ako nung Linggo, nang-gate crash ng family outing nila Joy. Naging masaya ako. Ito ang unang pagkakataon nagyong taon na malinaw sa akin ang kasiyahan. Para na naman akong bata kasama ang mga buhangin at frisbee at sandamakmak ng pagkain. Balak kong bumalik sa Pebrero. Maski mag-isa.

IX. Marunong nako mag-download ng torrent file. Kitams? Maraming salamat sa desperasyon ko na makapanood ng Glee episodes.

X. Biglang nagtext ang ex-crushie ko na malungkot sya sa pagiging third party sa relasyon nila ng boyfriend nya. Natawa naman ako sa ideya na naging tama ako na itigil ang panliligaw sa kanya, ang gulo nya kase sa detalye. Okay lang sana sa akin na magsinungaling sya at mag-alter ng sitwasyon basta hindi ko nahahalata. Eh kaso nabingwit ang isda sa sarili nyang mantika (?). Bahala sya. I am happily loving my self more as of the moment. Again, a realization from the past.

XI. Nababawasan na ang stick ng yosi na nauubos ko. Nawala kasi yung lighter ko. Badtrip.

XII. I had a heart-to-heart talk with my supervisor. Akala ko coaching sa station nya nung pina-log out nya ko pero nagpunta kami sa roof deck. Work related stuff and some yadda yaddas. But srsly, I felt more of a sister and friend when she was talking to me. I just realized how much she took care of my issues so I can continue working. She's not my boss anymore starting today and I sent her an email. I was thankful after all.

XIII. Hmmkei, andami nang lihim ang nasiwalat at... at... wala na kong masabi.

'... is the one on which you decide your life is your own. No apologies or excuses. No one to lean on, rely on, or blame. The gift is yours – it is an amazing journey – and you alone are responsible for the quality of it. This is the day your life really begins.”

-Bob Moawad

Funny to realize that in eighteen years of living, I only own so much. Inside the two medium sized plastic containers are my clothes, shoes, books, the laptop and air bed which I will be bringing along. I am amused with the idea that these are all that I have, at least I can pack and unpack wherever my feet will take me. Pilgrims travel light.

So there, I am officially changing my address to somewhere in the heart of Old Manila. With an awesome view of city lights and busy cars, I am setting my heart to an invitation of courage. I have picked the hard choice. But my heart is at peace.