Sa Negra ng Antipolo [o kung paano bumalik ang katinuan ko bilang nilalang sa isang oras na pagtayo sa simbahan ng antipolo]

by Yas Jayson Monday, June 29, 2009 8 palagay god of greater scheme

(*paumanhin sa mga kaibigan kong agnostics. pati na din sa mga OC. tinamad na naman akong mag-edit)

Umakyat ako ng Antipolo kahapon para sa launching ng 5th Asian Youth Day. Wla talaga akong balak magpunta dahil sa may sakit pa din ako. Salamat na lang at nataon na sinundo kami ng tatay ni Darren, sumama na din ako.

Pagkatapos ng limang oras na boring na program, ang tanging pinaplano ko ay makababa na kaagad at makauwi. Ngunit nakita ko na lang ang sarili kong nagpababa sa katedral ng antipolo kasabay ang sabing di ako sasabay bumalik. Tutal linggo naman, magsisimba muna ako.

Pamilyar na ang itsura ng antipolo sa akin. Di na ako iba sa kanya. Nakakatuwa na tignan ang mga tindera ng suman at kasoy, mga manang na nag-aalok ng makukulay na kandila, at ang dami ng tao na umaakyat para masilayan ang birheng di naiiba ang kulay ng balat sa ordinaryong tao.

Ang katunayan, hiatus mode ang pananampalataya ko. Hindi ko alam kung kailan nagsimulang manghina ang paniniwala ko pero alam ko na kahit magsimba at magserve ako sa aming parokya, may iilang puwang pa din ng kawalan sa loob ko. Matagal ko nang nararamdaman ang kulang sa puso ko, isang bagay na pilit kong tinatago sa marami.

Lalo na ngayong panahong ito. Ewan. Galit ako sa maraming tao sa paligid ko.

Marami ang di nakakaalam ng frustrations ko sa Kanya nang sapilitan akong pinalabas ng seminaryo dahil sa mga pulu-pulupot na mga biglaang pangyayare. Walang naka-halata na umabot na ako sa puntong gusto kong murahin ang mundo dahil kailangan kong magpaliban sa pag-aaral at magtrabaho bilang puta katulad ng marami. Frustrated ako sa tatay kong walang trabaho hanggang ngayon, sa mga kapatid kong kailangan kong pag-aralin, sa mga utang na kailangang bayaran, at sa mga pangarap kong hindi ko masimulan ulit dahil nakatali ako sa mga malalaking responsibilidad. At ang laging consolation ko ay ang mag-isa, kasama ng mga mapanglaw na ilaw sa kwarto.

Kaya kahapon, wala talaga ako sa sarili na magsimba. Ang nasa isip ko pa, kapag wala akong naupuan, nainitan o nabahuan sa katabi, uuwi na lang ako.

Hindi ako nakaupo. Sobrang init sa pwesto ko dahil sa sirang wall fan. At may katabi akong manong sa pawisan ang kili-kili. Hellish. Ngunit may kung ano na pimupigil sa reklamador kong paa na huwag umalis sa kinatatayuan ko.

Kilala ko ang nagmisa. Isa sya sa mga kakaunting pari na maituturing kong magaling.

Natigilan ako sa pagbasa.

Lumilipad ang isip ko.

May lumilipad na itim na paru-paro.

At may masungit na usherette akong katabi.

Tungkol sa babaeng dinudugo ng labindalawang taon ang pagbasa - tipikal na karakter upang ilarawan ang marami sa atin. Sawi. Malubha. Mahirap. Nawawalan ng pag-asa.

At katulad ng babaeng yun, ang tanging natitira sa akin ay ang ga-butil kong paniniwala.

Sa loob ng dalawang taon, kahapon lang ulit ako nakinig sa lahat ng sinabi ni monsi. At hindi lang ako nakinig, tinamaan ako.

Alam yung korniness na feeling? Ganun.

Minsan, kailangan mong hanapin ang inspirasyon mo. Minsan, kailangan mong maglakbay para hanapin ang mga nawawalang bahagi ng katinuan mo. At madalas, hindi mo mauunawaan ang isang bagay hangga't di mo ito pesonal na natatagpuan at nararanasan. Okay lang na manlamig at pagdudahan ang mga bagay na pinaniniwalaan mo dahil mas higit mong maiintindihan ang misteryo ng mga kakaunting bagay na pinanghahawakan mo. At kahit ilang taon kang magtago, mamamangha ka sa paraan kung paano mo sya makakabangga sa buhay mo.

Posible pa rin pala ang himalang taglay ng morenang birhen, akala ko'y lumipas na ang taglay nitong hiwaga ilang siglo na ang nakakaraan.

Minsan, kailangan umakyat ng antipolo para manumbalik ang dating katinuan at maniwala ulit sa mga kwento ng pagpaparami ng tinapay at paglakad sa tubig.